Kiedyś stwierdziłam, że dojrzałam do podejmowania poważnych decyzji. 

Sądziłam, że już dawno zdążyłam wybudować wokół siebie gruby mur, 

który będzie mnie chronił przed ich konsekwencjami i nawet ten 

najtrudniejszy wybór nie sprawi, że się potknę. 

Uważałam, że umiem żyć sama, że nie potrzebuje nikogo, kto mógłby 

razem ze mną rozświetlać ciemne korytarze życia i kierować mnie na 

jego nowe tory. Myślałam, że gdy będę rezygnować z czegoś, 

co tak bardzo kochałam, to nie stracę nic. 

A w istocie sama siebie pomału zatracałam.

Chciała bym choć na chwilę oderwać się od tego wszystkiego i trwać 

w innym permanentnym świecie, różnym od tego tak bardzo.